کد مطلب: 4191 | تاریخ مطلب: 22/10/1399
  • تلگرام
  • Google+
  • Cloob
  • نسخه چاپی

مهاجر شریف: خاطرات حجت الاسلام حسن یزدی زاده

مهاجر شریف: خاطرات حجت الاسلام حسن یزدی زاده

آنچه خواننده در کتاب «مهاجر شریف» می خواند، سرگذشت و خاطرات عالمی است که فضیلت «هجرت» و «جهاد» را توأمان در خود جمع کرده و همین هجرت و جهاد مایه شرف و شرافت او شده است.

کتاب‌ «مهاجر شریف» یکی از خاطرات تاریخ مبارزات روحانیون همگام و همراه امام خمینی(س) می‌باشد. پیر روشن‌بین آیت الله حسن‌مهاجر شریف یزدی‌زاده، از روحانیون دغدغه‌مند و مبارزی است که مبارزه با استبداد ظالمان و استعمار سلطه‌جویان را با «مهاجرت» در آمیخته و در انجام وظیفه دینی، ایران و عراق و لبنان و آفریقا برای او یکسان بوده است. هم در ایران از سر دینداری با همکاری دیگران به ایجاد تشکّل «اخوان المؤمنین» اقدام کرد و هم در عراق در کنار تحصیل علوم دینی، از مبارزه و آماده شدن خود و مهیا کردن دیگران برای انجام وظیفه، غفلت نکرد و هم در لبنان با وظیفه شناسی در کنار امام موسی صدر به انجام وظیفه تبلیغی و مبارزاتی موفق گردید و هم سالیانی دراز در قاره پهناور آفریقا به انجام وظیفه دینی اهتمام داشت.

آنچه خواننده در کتاب «مهاجر شریف» می‌خواند، سرگذشت و خاطرات عالمی است که فضیلت «هجرت» و «جهاد» را توأمان در خود جمع کرده و همین هجرت و جهاد مایه شرف و شرافت او شده است، آرزومندیم سعادت عالم آخرت را نیز برای او فراهم آورده باشد.

. انتهای پیام /*
 

زمزم احکام، ربا و اقسام آن

حرمت ربا با آیات قرآن و سنت رسول خدا (ص) و احادیث اهل بیت علیهم السلام و اجماع فقها ثابت گشته و از گناهان بزرگ محسوب می شود ،
ربا یا ربای معاملی است و یا ربای قرضی و ربا در معامله عبارت است از مبادله دو کالای مثل هم با دریافت اضافی.

بگذارید این کفریات به گوش همه برسد!

بگذارید این کفریات به گوش همه برسد!
حضرت امام هنگام تفسیر سورۀ حمد، در نقل خاطره ای از استاد عرفانش آیت الله شاه آبادی، می فرماید: «مرحوم آقای شاه آبادی- رحمه اللَّه - برای عده ای از کاسب ها [که‏] می آمدند آنجا، مسائل را همان طوری که برای همه می گفت، برای آنها هم می گفت. من به ایشان عرض کردم: «آخر این ها [که سنخیتی ندارند!]» گفت: «بگذار این کفریات به گوششان بخورد!» خوب، ما یک چنین اشخاصی داشتیم؛ حالا به سلیقه من درست در نمی آید که نمی شود گفت که این ها اشتباهات است.» (تفسیر سوره حمد، ص 190)