کد مطلب: 3630 | تاریخ مطلب: 16/02/1399
  • تلگرام
  • Google+
  • Cloob
  • نسخه چاپی

9. مضمضه، غرغره و استنشاق مایعات در حال روزه

9. مضمضه، غرغره و استنشاق مایعات در حال روزه
مضمضه زیاد آب برای روزه‏ دار مکروه است و اگر آب بی اختیار به حلق برسد و فرو رود باید روزه را قضا کند مگر آنکه برای وضو مضمضه کرده باشد ...

9. مضمضه، غرغره و استنشاق مایعات در حال روزه
مضمضه یعنی گرداندن آب در دهان، غرغره ‏یعنی گرداندن آب در حلق، و استنشاق یعنی آب داخل بینی کردن
م 1. مضمضه زیاد آب برای روزه‏ دار مکروه است. (رساله، م 1690)
م 2. اگر بعد از مضمضه بخواهد آب دهان را فرو برد؛ بهتر است سه مرتبه آب دهان را بیرون  بریزد. (رساله، م 1690)
م 3. اگر انسان بداند که به واسطه مضمضه کردن، بی‏ اختیار یا از روی فراموشی، آب وارد گلویش می‏شود؛ نباید مضمضه کند. (رساله، م 1691)
م 4. اگر برای خنک شدن یا بی جهت، آب مضمضه کند و آب بی‏ اختیار فرو رود، باید تا اذان مغرب از مبطلات اجتناب کند و قضای آن را نیز بگیرد، ولی کفاره واجب نیست. (رساله، قبل از م 1689)
م 5. اگر برای وضو مضمضه کند و آب بی‏ اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست. (رساله، قبل از م 1689)
م 6. اگر فراموش کند که روزه است و آب را فرو دهد، قضا بر او واجب نیست. (رساله، قبل از م 1689)
م 7. اگر غیر آب چیز دیگری در دهان ببرد و بی‏ اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست. (رساله، م 1689)
م 8. اگر هنگام غرغره کردن، آب از حلق به پایین برود، روزه باطل می ‏شود.
م 9. اگر آب را داخل بینی کند و بی‏ اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست. (رساله، م 1689)


. انتهای پیام /*
 

زمزم احکام، اعمال مکه در حج تمتع

اعمال مکه در حج تمتع:
بعد از انجام اعمال منا در روز عید قربان، حجاج می توانند اعمال مکه را بجا آورند و تا آخر ذی الحجه وقت دارند.
معمولاً حجاج گرامی از روز دوازدهم به بعد که از منا به مکه بر می گردند اعمال مکه را انجام می دهند. و در حج تمتع محرمات احرام در سه مرحله حلال می شود:

عید غدیر

«امروز که روز عید غدیر است و از بزرگترین اعیاد مذهبی است، این عید، عیدی است که مال مستضعفان است، عید محرومان است، عید مظلومان جهان است، عیدی است که خدای تبارک و تعالی به وسیله رسول اکرم - صلی الله علیه و آله و سلم- برای اجرای مقاصد الهی و ادامه تبلیغات و ادامه راه انبیا، حضرت امیر - سلام الله علیه - را منصوب فرمودند.» (صحیفه امام؛ ج 19، ص 63)