امام خمینی معتقد بود اسلام یک منظومه جامع است و نباید آن را تنها به فقه، فلسفه یا عرفان محدود کرد. از نظر ایشان، همه ابعاد دین باید در کنار هم دیده شوند تا پاسخگوی نیازهای فردی و اجتماعی انسان باشند. مهمترین تحول در اندیشه امام، عبور از فقه فردی و عبادی به سوی فقه اجتماعی و امتساز بود. در این نگاه، فقه فقط برای تنظیم رفتار فرد نیست، بلکه باید در ساخت جامعه، اداره حکومت و تحقق آرمانهای امت اسلامی نقشآفرین باشد. فقه سیاسی نیز بخشی از همین فقه اجتماعی محسوب میشود. امام این رویکرد را ادامه سنت تاریخی فقه شیعه میدانست و به تجربههای تاریخی مانند مکتب بغداد، حله و اصفهان استناد میکرد که در آنها فقها در عرصههای اجتماعی و حکومتی حضور فعال داشتند. از دیگر نوآوریهای ایشان، احیای منابع اجتهاد بود. امام بر نقش گسترده قرآن، توجه به سیره عملی معصومان و جایگاه عقل در استنباط احکام تأکید داشت و معتقد بود این منابع باید در حل مسائل اجتماعی نیز به کار گرفته شوند. در عین پایبندی به فقه سنتی و جواهری، امام استفاده از روشها و دانشهای جدید، بهویژه علوم انسانی و اجتماعی، را برای شناخت مسائل روز ضروری میدانست. همچنین دو عنصر «مصلحت» و «زمان و مکان» را در اجتهاد بسیار مهم میشمرد و معتقد بود فقیه باید شرایط واقعی جامعه را در فهم و اجرای احکام در نظر بگیرد. در مجموع، اندیشه امام تلاشی برای تبدیل فقه از یک دانش فردمحور به نظامی برای هدایت جامعه و ساخت امت اسلامی است.
جهت دریافت کامل سخنرانی بصورت صوت و متن به کانال امام دلها در ایتا مراجعه فرمایید👇
https://eitaa.com/emamdelhaqom
انتهای پیام /*